83-jarige vrouw schrijft brief aan vriendin – de laatste zin ontroert me. Iedereen zou dit moeten lezen

We leven waarschijnlijk in de meest gehaaste en stressvolle periode uit de menselijke geschiedenis. Je zou het bijna triest kunnen noemen hoe sommige mensen tijd verspillen aan het najagen van dingen… het perfecte moment, de perfecte baan. Soms voelt het alsof we de reis zelf missen: het leven.

En het leven is niet altijd perfect – hoewel dat misschien wel zo lijkt als je de foto´s van vrienden op Facebook of Instagram bekijkt. Soms gaat het om het kunnen zien van het grote plaatje en in het moment leven.

Daarom delen we graag deze brief van een 83-jarige vrouw aan haar vriendin. We kunnen niet bevestigen of de brief echt is of niet, maar de woorden raken je recht in het hart, met name de laatste zin.

“Lieve Bertha,

Ik lees meer en maak minder vaak schoon.

Ik zit in de tuin en bewonder het uitzicht, zonder me druk te maken over het onkruid.

Ik breng meer tijd door met mijn familie en vrienden en besteed minder tijd aan werk.

Het leven zou eigenlijk een reeks ervaringen moeten zijn waar je van geniet, in plaats van ervaringen die je moet doorstaan.

Ik probeer die momenten nu te herkennen en te koesteren.

Ik bewaar niets: we gebruiken ons mooiste servies bij elke gelegenheid.

Ik draag mijn mooiste blazer naar de markt.

Ik bewaar mijn parfum niet voor speciale momenten, maar doe het op voor de medewerkers in bouwmarkten en kassiers bij de bank.

De woorden ´ooit´ en ´binnenkort´ gebruik ik steeds minder vaak. Als het de moeite waard is om te zien, horen of doen, wil ik het nu zien, horen en doen.

Ik weet niet wat anderen gedaan zouden hebben, als ze geweten hadden dat ze er de volgende dag niet meer zouden zijn. We zien morgen allemaal als vanzelfsprekend. Ik denk dat deze personen familieleden en vrienden gebeld zouden hebben. Wellicht zouden ze een aantal voormalige vrienden opbellen om hun excuses aan te bieden en oude ruzies bij te leggen. Ik denk dat ze uit eten zouden gaan.

Het zijn de kleine dingen die ik niet gedaan heb, waar ik boos om zou zijn als mijn tijd erop zou zitten. Boos omdat ik bepaalde brieven niet geschreven heb, die ik wel wilde schrijven. Boos en vol spijt, omdat ik mijn man en ouders niet vaak genoeg heb verteld hoeveel ik echt van ze hou.

Ik doe nu mijn uiterste best om dingen niet uit te stellen.

En elke ochtend wanneer ik mijn ogen open, zeg ik tegen mezelf dat dit bijzonder is. Elke dag, elke minuut, elke adem is een geschenk.

Het leven is misschien niet het feestje waar we op hoopten, maar nu we hier toch zijn, kunnen we net zo goed dansen.”

Deel dit met iemand waar je van houdt. En laten we onthouden om te leven, nu we daar de kans voor hebben!