Connect with us

Niemand kwam toen de taxichauffeur toeterde – hij belde aan en er gebeurde iets dat hij nooit zal vergeten

Opmerkelijk

Niemand kwam toen de taxichauffeur toeterde – hij belde aan en er gebeurde iets dat hij nooit zal vergeten

Het leven van een taxichauffeur in New York City zit vol bijzondere en interessante ervaringen.
Op een dag haalde een taxichauffeur een oudere dame op, die hem vroeg om haar naar een ongebruikelijk adres te brengen.

Dit is het verhaal:

Ik kreeg een oproep voor een zeker adres. Ik toeterde zoals gebruikelijk toen ik aankwam, maar er kwam niemand naar buiten. Om de één of andere reden, besloot ik te blijven wachten. Toen ik op een gegeven moment aanbelde, hoorde ik een oude fragile stem zeggen, “Een momentje alsjeblieft.”

Het duurde even voordat de deur open ging. Er stond een kleine oude vrouw. Ze was zeker een jaar of 90 en hield een kleine koffer in haar hand.

Ze vroeg: “Jongeman, kun je mijn koffer naar de auto brengen, alsjeblieft?”

Ik pakte de koffer en laadde het in de kofferbak. Daarna liep ik terug naar de deur, nam de oude vrouw bij de arm, en begeleidde haar langzaam naar de auto. Ze bedankte me voor mijn behulpzaamheid. Ik zei dat het geen enkel probleem was: “Ik behandel al mijn klanten zoals ik mijn eigen moeder zou behandelen.”

De vrouw glimlachte en zei, “Oh, wat ben je toch lief.”

Ze stapte in de taxi, gaf me het adres waar ze naartoe wilde, en vroeg me om door het stadscentrum te rijden.

“Dat is niet bepaald de kortste route,” adviseerde ik haar. “Het is zelfs een flinke omweg.”

“Dat vind ik geen probleem,” antwoordde ze. “Ik heb geen haast; ik ben op weg naar een hospice.”

Ik schrok een beetje toen ik dat hoorde, en dacht. “Een hospice is een plek waar mensen naartoe gaan om te sterven.”

“Ik laat geen familieleden achter,” zei de vrouw zachtjes, “en de dokter heeft me verteld dat ik niet lang meer heb.”

Op dat moment, deed ik de taximeter uit. Ik vroeg: “Welke kant wilt u dat ik opga?”

We reden de daaropvolgende twee uur door de stad naar diverse plekken. Ze liet me het hotel zien waar ze gewerkt had als receptioniste. Ze liet me het huis zien waar zij en haar overleden echtgenoot gewoond hadden in hun jongere jaren, en de dansstudio waar ze naartoe ging als jong meisje.

We reden de hele avond door tot de vrouw uiteindelijk zei, “Ik ben moe. We kunnen nu naar mijn bestemming gaan.”

Toen we de bestemming bereikten, werden we begroet door twee verpleegsters. Ze hielpen de vrouw in een rolstoel en ik droeg haar koffer.

“Hoeveel krijg je van me voor de rit?” vroeg ze terwijl ze haar tas opende.

“Niets,” antwoordde ik.

“Maar je moet ook wat verdienen,” zei ze.

Ik lachte en zei, “Er zijn andere klanten”.

Zonder na te denken gaf ik haar een knuffel en ze hield me stevig vast.

“Jij hebt een oude vrouw aan het eind van haar rit erg gelukkig gemaakt. Dankjewel,” zei ze met tranen in haar ogen.

Ik schudde haar de hand en vertrok.

Wanneer ik terugdenk aan die nacht, geloof ik echt dat het één van de meest belangrijke dingen was die ik ooit in mijn leven gedaan heb.

Deel dit verhaal met je vrienden op Facebook als het je ook geraakt heeft.

Continue Reading
Advertisement
Ook interessant...
Wat vind jij? Reageer hieronder:

Populair in Opmerkelijk

Advertisement

Trending

INSPIREREND

Advertisement
To Top