Hij verafschuwde zijn moeder in zijn jeugd. Toen ze stierf, ontving hij een brief met de waarheid. Hartverscheurend..

De auteur van dit verhaal heeft zijn identiteit niet prijsgegeven. Daarom is het niet mogelijk om aan te geven waar het verhaal precies vandaan komt.
Maar het verhaal is een schrijnend voorbeeld van het belang om je waardering voor elkaar uit te spreken, en het is echt de moeite waard om te lezen!

verhalen

Mijn moeder had maar één oog. Ik haatte haar daarvoor.

Ze werkte in de kantine bij mij op school en serveerde de lunch uit aan de studenten en docenten. Ik schaamde me erg voor haar.
Op een dag liep ze naar me toe op school en begroette me. Ik vond dat als kind zo ontzettend pijnlijk en schaamtevol.

Hoe kon ze dat nou doen? Ik negeerde haar compleet, gaf haar een hatelijk blik terug en liep snel weg. De volgende dag hoorde ik mijn klasgenoten tegen mij zeggen: “Iel, je moeder heeft maar één oog!”

Ik wist niet wat ik moest doen van schaamte. Iedere keer dat ik haar zag wilde ik door de grond zakken.
“Als het enige wat je doet is om mij voor schut te zetten waar mijn vrienden bij zijn, kun je net zo goed dood gaan,” zei ik tegen haar.
Ze zei geen woord terug.

Ik dacht op dat moment niet na over wat ik tegen haar zei. Ik kookte van woede. Ik haatte haar zelfs. Over haar gevoelens dacht ik in die tijd helemaal niet na.

Ik wilde alleen maar zo snel mogelijk bij haar weg en van school af. Ik slaagde er in om goede cijfers te halen zodat ik een beurs kreeg om in het buitenland te gaan studeren.

Daar ben ik ook getrouwd. We kochten een huis en we kregen samen kinderen. Ik was gelukkig met mijn leven, met onze kinderen en met wat ik allemaal bereikt had in mijn leven.

Op een dag kwam mijn moeder bij mij op bezoek. Ze had me al jaren niet gezien, en had niet eens mijn kinderen ontmoet – haar kleinkinderen.
Toen ze de deur opende zagen mijn kinderen haar, die een beetje bang voor haar leken. Ze begonnen haar uit te lachen. Ik zag wie daar stond in de deuropening en zei: “Hoe durf je hier te komen en mijn kinderen bang te maken. Maak dat je wegkomt, NU!”
Mijn moeder antwoordde rustig: “Oh, sorry. Ik ben op het verkeerde adres denk ik.” Toen verdween ze.

Op een dag kreeg ik een brief over een schoolreünie. Ik loog tegen mijn vrouw en zei dat ik een zakenreis had in het buitenland. Na de reünie liep ik langs mijn oude huis waar ik als kind opgroeide. Uit pure nieuwsgierigheid.
Mijn voormalige buren zagen me staan en vertelden me dat ze niet lang daarvoor was overleden. Ik hoefde er geen traan om te laten. Toen gaven ze me een brief die mijn moeder voor me had achtergelaten.

Mijn lieve zoon,

Ik denk de hele tijd aan je. Het spijt me dat ik zonder uitnodiging zomaar bij je thuis kwam en je kinderen heb laten schrikken.
Als ik thuis was gebleven, was de kans helaas klein dat ik je zou nog een keer zou zien. En ik was zo blij toen ik er achterkwam dat je naar de reünie van je klas zou gaan. Het spijt me dat je je altijd schaamde voor mij toen je opgroeide. Dat heb ik nooit gewild.
Weet je, toen je klein was, kreeg je een vreselijk ongeluk. Daarbij verloor je een oog. Ik kon de gedachte dat je zou opgroeien met maar één oog niet verdragen, dus gaf ik je het mijne.
Ik was zo trots op je toen je groot werd en de wereld ontdekte, ook door mijn oog. Als je moeder, wilde ik alleen maar dat het goed met je ging, vergeet dat nooit.

Ik hou van je,

Je moeder.

Geen offer is ouders te groot voor hun kinderen. Je weet nooit wanneer het te laat is, dus vergeet niet om je liefde en dankbaarheid hiervoor uit te spreken. Deel deze indrukwekkende brief met je vrienden als je het hier mee eens bent.

Wat vind jij? Reageer hieronder: